In de afgelopen jaren heb ik een grote serie ontwerpen gemaakt. Het werken
met Photoshop heb ik spelenderwijs ontwikkeld. Diverse ontwerpen heb ik
laten printen op verschillende textiele ondergronden, anderen op porselein
ingebakken. Momenteel ben ik bezig in het Audax-Textielmuseum in Tilburg,
ontwerpen uit te voeren in jacquardweefsel op de Dornier machine .
Eén van de
eerste geprinte ontwerpen waren die van een dessin, waarin ik mijn eigen
portret gebruikte. Een portret gemaakt in mijn toen net verworven atelier/tuin.
Samen met de daar bloeiende rozen. Een sfeer, die nostalgisch is en rozig
en voor mij een heel veelzeggend bijzonder moment. Door herhaling en spiegeling
heb ik er een patroon van gemaakt, dat van groot naar héél
klein verloopt.
Van dit patroon heb ik een jurk voor mijzelf laten maken. Tegelijkertijd
heb ik dit patroon in een open silhouet van mijzelf geplakt, digitaal.
Een soort Andy Warhol figuur is toen ontstaan, van mijzelf. Ik zag ineens
de mogelijkheid om hier een popje van te maken. Mijn voorliefde voor allerlei
popjes wilde ik toepassen in het eigen werk. Het plezier, dat ik ondervind
bij mijn liefde voor popjes is, dat je ze kan beetpakken, dat ze volume
hebben, dat ze driedimensionaal zijn, bepaalde prettige detailleringen
hebben en een mens verbeelden.
Een hele serie EngelRoosje popjes heb ik laten printen, voor en achterkant, aan elkaar genaaid en opgevuld.
Later ben ik deze
ontwerpen gaan vereenvoudigen door ze te verpixelen.
De eerste serie z.g.n. PixelPopjes zijn toen ontstaan.
Mijzelf in vereenvoudigde versie.
Nog een pixelfilter eroverheen. Ja, toen was er naar mijn idee een goed
gestileerde pop ontstaan.
Eenvoudig, krachtig, universeler en autonoom.
Ik heb ze als popjes gemaakt, van ± 20 cm hoog.
Omdat ik dit nog steeds zelf ben hebben deze popjes een speciale lading.
Deze laatste versie
leende zich uitermate om op groot formaat gemaakt te worden. Ik had het
idée voor hele grote doeken met een serie van deze poppen. Maar
ook levensgrote poppen, gevuld als kussen of knuffel.
Zachte beelden, zelfportretten, vreemde onbekende wezens.
In 2009 is mij gevraagd
werk te exposeren in de Christus Triomfator Kerk, toen ik deze ruimte
bekeek, kwam dit idée langzaam naar boven, ik zag ineens zo’n
immens doek met poppen hangen aan de wand met lichtzuilen. De grote poppen,
in mijn eigen maat, als beelden, staand in deze monumentale ruimte.
In de grote ruimte van de Christus Triomfator Kerk zal het werk een andere
lading krijgen en loskomen van mijzelf.
De doeken lijken wellicht
op crucifixen maar verbeelden voor mij een universele moderne mens. De
mens vereenvoudigd tot dé essentie van een lijdzaam ondergaan van
de evolutionaire gevolgen van het mens-zijn.
De kussenachtige poppen nodigen uit aangeraakt te worden, beetgepakt,
geknuffeld, maar blijven raadselachtig gesloten en passief.
© Engelien van den Dool 2010
All photo's © Engelien van den Dool 2010